U bent niet ingelogd!
Log in of registreer (Waarom?)
Verhaal: Afscheid nemen sucks!
Afscheid nemen sucks!
Met tranen in de ogen loopt ze de vertrekhal van Zaventem uit. Haar ogen naar beneden gericht zodat niemand haar verdriet kan zien.
Haar GSM trilt in haar handen. ‘I love you’ zegt het bericht. ‘Kom maar snel terug.’ Is haar antwoord.
De laatste dagen spelen terug in haar hoofd. De film wordt zo vaak herhaald dat het pijn doet.
Twee weken waren ze samen. Elke dag, heel de dag.
Het begin was moeilijk, vooral voor haar. Hij was duidelijk smoorverliefd. Maar voor haar was het nog een verkenning.
Het leek wel of hij al de toekomst met haar aan het plannen was. Wat haar afschrikte. Haar reactie daarop was afstand nemen. Die afstand kon hij voelen. Een kilte die hij wilde opvullen.
Haar maag lag dagen lang in een knoop. Maar erover praten vond ze te moeilijk. Hoe kan je iemand zeggen dat hij wat minder verliefd moet zijn?
Eén dag was ze zo boos op zichzelf dat ze in de trein zat te huilen. Waarom kon ze niets voor hem voelen. Hij was zo perfect voor haar. Lief, charmant, creatief en wou de wereld verkennen. Alles wat ze zocht in een man.
Die stond nu voor haar neus, smoorverliefd op haar te wezen. En wat voelde zij? Paniek. Ze zocht naar kleine redenen, details waarop ze zou kunnen afknappen. Zoals zijn onhandigheid, zijn haar dat niet goed lag of het feit dat hij net iets te mager was.
Mensen worden elke dag verliefd. Iedereen kan het, waarom zij niet? Misschien is er iets mis met haar? Dat denkt ze soms. Het gebeurt zo zelden dat ze echt die gegeerde vlinders in de buik voelt. Er bestaat geen ‘verliefd worden voor dummies’.
Ze kijken samen naar een dvd, hij heeft een prijs gewonnen voor zijn werk in animatie. Een vrouw vraagt hem of hij al een vriendin heeft. Hij vertelt haar ‘Dat hij iemand speciaal ontmoet heeft.’
Ze zit op de zetel en kijkt naar hem terwijl hij de dvd uit de speler haalt. Ze voelt haar maag omdraaien. Het verstikkende gevoel maakt haar wangen rood en kruipt via de slokdarm naar haar keel. Haar oren beginnen te fluiten. Het lijkt wel alsof ze gaat flauwvallen. ‘Ik moet het vragen.’ Zegt ze tegen zichzelf.
‘Wanneer is het opgenomen?’ vraagt ze ‘Voor of nadat wij elkaar ontmoet hebben?’
‘Na.’ Zegt hij met gefronst voorhoofd.
Haar keel wordt dichtgeknepen. ‘Bedoel je dat ik die speciale dame ben?’ gebaart ze met enige trilling in haar handen.
‘Ja.’ Is het antwoord.
Ze weet niet goed wat ze moet zeggen. Ze vind hem wel leuk, maar om nu al de toekomst te beginnen plannen. En vooral, waarom zegt hij dat tijdens een interview? Was hij zo zeker dat zij hetzelfde voelt?
Misschien is het dat waar zij zo op afknapt. Dat iemand in haar plaats beslist dat zij iets voelt.
Het moet zo duidelijk op haar gezicht af te lezen zijn. Hij begint zich onmiddellijk te verontschuldigen. Zij gaat even buiten, de frisse lucht zal haar keel misschien goed doen.
Als ze terug keert staat hij haar op te wachten. ‘Ik denk dat we beter vrienden blijven.’ Zegt hij rustig. ‘Ik zie dat je je niet goed voelt. Je houdt duidelijk een afstand tussen ons. En dat wil ik niet.’
‘Ok’ is het enige wat ze kan zeggen.
Nadat hij dit verteld heeft valt er 200 kg van haar schouders. Nu kan ze weer ademen. De knoop in haar maag is weg. Ze voelt zich vrijer om met hem te communiceren.
Ze kijkt naar hem en denkt. ‘Wauw, iemand die smoorverliefd is. En dan zo een besluit kan nemen. Wat een geweldige vent!’
Door: Kathleen | 09-11-2011 19:36
Onderwerpen
Stem
Statistieken
- 1 stem(men)
- 2 unieke ingelogde bezoekers
- 1 reacties
