U bent niet ingelogd!
Log in of registreer (Waarom?)
Verhaal: die nacht
die nacht
Haar glazige blauwe ogen zoeken de donkere lijn van zijn lichaam. Er is een spel tussen licht en donker in de kamer, de gele kleur baant zich een weg door de latten heen en streelt zacht de verf op de muur.
Ze kijkt rond maar nergens kan ze zijn aanwezigheid voelen. Ze ligt alleen in bed met enkel de lakens om haar te omhullen. Ze heeft het koud, emoties besturen nu haar lichaam. Waar is hij?
Ze verlangt zo naar het contact, de zachte streling van zijn vingers over haar rillende huid. Langzaam draait ze zich om, laat haar oogleden vallen en reikt haar hand uit. Die botst tegen de muur.
Haar wang vangt de ontsnapte tranen op. Wanneer voelt ze weer die warmte van zijn handen. Sijpelt gefluister in haar oor en kan ze in zijn cocon omdraaien om diep in die helder groene ogen te kijken en te lachen.
"Hij komt wel terug, het is niet voor eeuwig, het wordt wel beter." Waarom zegt iedereen hetzelfde? Begrijpt iemand de angst die haar hart vastgrijpt en in haar hoofd kruipt? Ergens wil ze niet dat het beter wordt, de pijn brengt hem nog dichterbij.
Het enige waar ze nu op hoopt en wat ze niet kan zien is of hij ook wakker ligt en zich afvraagt wat zij nu doet. Of zij tussen andere jongens staat maar eigenlijk aan hem denkt. Alleen aan hem!
Steeds meer licht breekt de kamer in. Ze krimpt in elkaar, zo kan ze zichzelf omhelzen en warm houden. De gedachten aan die laatste dag houden haar kalm.
Zachtjes zet hij zijn hoofd tegen haar been, ze is volledig ontspannen en geniet! Zijn vingerafdrukken diep in haar vlees gedrukt. Wat is dit zalig! Ze kijkt hem aan maar zijn ogen zijn gesloten, hij concentreert zich op haar lichaam. Ze kreunt, hoort hij het? Niet stoppen, nooit meer!
De liefde bedrijven, het speelt in haar hoofd en laat haar niet meer los. Ze kijkt hem aan en zegt aan zichzelf: wat zie ik hem graag. Weet hij wel hoeveel? Elke lijn van zijn gezicht neemt ze in haar op, de manier waarop hij haar kust en aankijkt schrijft ze in haar geheugen.
Haar vrees om hem te verliezen maakt de kamer koud en de nachten lang. Waarom moet het zo moeilijk zijn? Maar ze weet dat hij dit moet doen. Ze probeert zich sterk te houden maar breekt als niemand het ziet. Vragen schrijven zich op haar gezicht. Zal hij aan haar blijven denken? Zou hij haar kwalijk nemen dat ze zoute tranen laat? Blijft ze in zijn hoofd of glipt ze weg, meegesleurd met het tikken van de klok..
Door: Kathleen | 21-04-2010 17:16
Onderwerpen
Stem
Statistieken
- 1 stem(men)
- 4 unieke ingelogde bezoekers
- 0 reacties