Gekrabbel.be - Uw literair geknabbel

MOORD OP HET GELE BALKON.

Hij keek nog eens achterom, stak de sleutel in het portierslot, opende het portier en stapte opgelucht achter het stuur. Hij kon het niet laten en keek nog eens via het zijraam naar het geel balkon, alles was in orde, geen vuiltje aan de lucht. Hij startte de wagen en gleed geruisloos weg de nog slapende stad in.
Het was 5 uur 33 minuten. Het morgenrood was al zichtbaar. Het balkon zou om 5:55 in vol zonlicht baden. Een uur later zou het gebeuren. Alles was tot in de puntjes voorbereid, geen enkel detail had hij vergeten. Reeds weken zat alles in zijn hoofd. Tabellen en berekeningen. Niets kon fout gaan.

Al jaren was hun verhouding mank aan het lopen. Hij verdiende ruim zijn boterham. Het herenhuis hadden ze gekocht vlak na hun huwelijk met de centen van haar erfenis en dat verzuurde al van bij het begin de verstandhouding. Bij de notaris had ze er op aangedrongen dat er een duidelijke stipulering in haar testament zou komen om dat feit in de verf te zetten. Ze hadden geen kinderen. Zij wou er geen. Te veel last vond ze. Ze hield zich bezig met het huishouden en dat volstond voor haar. Er hoefde niets bij te komen, geen restaurantbezoek, geen cafégeloop, geen buitenlandse reizen, geen vriendenbezoek, enkel rust en kalmte en een kanarievogel. Voor die kanarievogel liet ze een geel balkon aanbouwen aan het huis. Pal tegen de gevel, in het midden van de eerste verdieping. Hier zat ze dan samen met haar kanarievogel op zonnige en minder zonnig dagen. Ze las steeds weer opnieuw dezelfde schrijvers. Voor haar stond een tafel met een vlekkeloos wit tafellaken, een doos met drie witte pralines steeds van dezelfde winkel en één gele roos in een vaas; een plastieken roos in een vaas zonder water. De kanarievogel zoals het hoorde in een ruime kooi en zij in een rieten zetel. Wanneer het koud werd met een verwarmde deken om zich heen. Voordat ze op het balkon een elektrische verwarming liet installeren was dat. Alle dagen zat ze daar tot hij thuiskwam. Dan zorgde ze voor een karig maal dat ze zwijgend verorberden en ging zij de afwas doen terwijl hij de krant las. Later ging hij die krant op café lezen; daar vond hij het gezelliger. Zij installeerde zich op haar balkon waar ze achteraf nog en tv-toestel liet plaatsen.

Van op het balkon had ze uitzicht op de rivier, maar ze keek er nooit naar. Ze voelde zich tot niets en tot niemand aangetrokken. Ze had de woning gekocht omdat er geen vis-à-vis was. Niemand kon haar zien en zij zag niemand. De boodschappen die ze moest doen, deed ze gehaast met een taxi. Ze had nooit willen leren rijden, zelfs niet met de fiets. Hij had een wagen gekocht met zijn geld omdat hij die nodig had voor zijn werk als vertegenwoordiger. Hij vertrok steeds stipt en kwam altijd op hetzelfde uur thuis. Enkel vandaag vertrok hij veel vroeger; maar het was dan ook een speciale dag.

Het was hun vijfentwintigste huwelijksverjaardag. Ze wisten het beide, maar alle twee zouden ze erover zwijgen zoals in het verleden. Vandaag zou hij echter die traditie doorbreken.

Om 6u30 was hij reeds op zijn bureel in de fabriek. Een chemische industrie. Als licentiaat scheikunde was hij verantwoordelijk voor de verkoop. Hij ging onmiddellijk naar het labo en haalde uit de koelkast een doos met drie witte pralines. Hij had ze reeds de dag voordien nauwkeurig geprepareerd. Eerst had hij de pralines gekocht in diezelfde winkel waar zijn vrouw ze zich aanschafte. De verpakking was identiek met die die hij al 25 jaar thuis op de tafel zag staan. Sticker inbegrepen. De pralines had hij geïnjecteerd met en stof die in een minieme hoeveelheid onmiddellijk de dood voor gevolg had zonder sporen na te laten. Tenminste, na enkele uren waren alle sporen in het lichaam van de eter van de pralines verdwenen.

Hij stapte naar zijn wagen, startte de motor en reed volgens schema naar de bloemist waarvan hij wist dat hij om 7 uur zijn deuren opende. Hij kocht drie gele rozen.

Om 7u30 stopte hij voor hun woning en parkeerde zorgvuldig en kalm zijn auto op de gewone plaats. Hij keek naar hun geel balkon. Zijn vrouw zat er reeds. Zij las een roman. Rustig wandelde hij naar boven met de doos pralines en de gele rozen. Hij ging naar het balkon en gaf zijn vrouw een zoen op haar linkerwang. Jaren was dit geleden. Hij merkte dat ze nog steeds hetzelfde parfum gebruikte als voor hun huwelijk. Zonder een woord, maar met een glimlach gaf hij haar de rozen en de pralines. Ze zette alles op de tafel op het vlekkeloze witte tafelkleed en las verder. Hij ging naar het toilet, waste zorgvuldig zijn handen en ging opnieuw naar beneden, stapte in zijn wagen, keek naar het gele balkon, startte en vertrok.

Om 18 uur stipt kwam hij thuis. Door het zijraam van zijn wagen keek hij naar boven en zag niets ongewoons. Rustig sloot hij zijn wagen af en ging naar binnen. Hij begaf zich rechtstreeks naar het gele balkon. De gele rozen stonden in een vaas en de geopende doos pralines stond op tafel. Eén praline ontbrak; de twee andere lagen nog in de doos. In de kooi lag de kanarievogel dood met zijn poten omhoog.

Hij zeeg neer. Achter hem ving hij nog de glimp op van zijn vrouw met een zware voorhamer in de hand, maar het tafellaken bleef vlekkeloos wit.

Door: guybottu | 10-08-2011 14:14

Statistieken

• 0 stem(men)
• 1 unieke ingelogde bezoekers
• 0 reacties