Gekrabbel.be - Uw literair geknabbel

conversatie

Als de avond valt en mijn vermoeide geest
een ankerpunt zoekt om tot rust te komen,
nodig ik hem onverdeeld uit in mijn binnenste .
Kom maar tot mijzelf, zeg ik zachtjes.
Laat de dag maar los
en laat de macht een schutkring rond je leggen,
waarbinnen je je veilig voelt,
zodat je daarbuiten niet in de duisternis verdwaalt.
Je hebt vandaag weer genoeg gereisd,
tot hoogsten tot laagten,
naar heinde en naar verre;
vliegend op onzichtbare vleugels
gestuwd door innerlijke energie,
hogere frequenties peilend.
Blijf nu maar in mijn binnenste.
Mijn lichaam is je gastheer
en heeft je volle aandacht nu nodig
om zelf tot rust te komen.
Morgen bij het eerste ochtendgloren
mag je fris weer op stap
om nieuwe horizonten te verkennen.
Dan is het goed, fluuisterde mijn geest tevreden
en stilaan verzonk hij diep in mijzelf
en werd volledid één met mijn lichaam.
En in die harmonie
vielen ze beiden, volledig ontspannen
en een verkwikkende slaap
Door: kirsten | 29-08-2008 10:48

Onderwerpen

Gelukkig Rust

Statistieken

• 0 stem(men)
• 3 unieke ingelogde bezoekers
• 1 reacties