Gekrabbel.be - Uw literair geknabbel

Pijn

Jij spreekt een scherpe taal;
niet dat je boodschap zo éénduidig is,
maar je snijdende signalen zijn een onomstotelijk bewijs
dat er een pijnlijk misverstand heerst tussen ons beide.
Daarom wil ik met je praten.
Er is zelfs geen gevaar voor gezichtsverlies ,
want nu gaat het eventjes tussen jou en mij.
In feite zijn wij de enigen die mekaar echt begrijpen.
Dus wil ik jou beter leren kennen, pijn,
zodat ik je eindelijk een plaats kan geven in mijn leven
en we samen met vallen en opstaan verder kunnen gaan.
Er is trouwens geen andere keuze,
want ik sta met je op en ga met je slapen.
Je bent een aanwezigheid die niet uit mij wijkt,
die constant in mijn ruimte vertoeft
en mij dikwijls de adem beneemt.
Als uit een katapult heeft jou lading mij gestenigd,
barsten veroorzaakt in mijn bestaan,
mijn wereldje grondig overhoop gehaald
en diepgekwetste sporen nagelaten.
En nu zit je in mij verkleefd als een koppige tumor
die uitgezaaid net niet dodelijk is,
maar wel mijn levenskwaliteit op helling zet.
Maak je geen illusies; ik heb het verdomd moeilijk met jou.
Er zijn momenten dat ik probeer jou in stukken te hakken,
maar op de één of andere manier raap jij jezelf
steeds weer op en opeens ben je er weer, sterker dan ooit.
Er zijn uren dat ik probeer om jou de toegang te ontzeggen,
maar je sluipt haast onmerkbaar weer binnen langs
een achterpoortje dat ik vergat te sluiten.
Er zijn dagen dat ik je probeer te ontvluchten,
maar je blijft mij hartnekkig volgen;
je verstoort mijn intiemste momenten,
je vergalt mijn mooiste dromen,
je werkt op iedere zenuw van mijn vermoeide lijf.
Ik hoor het iedereen wel zeggen:
je moet met de pijn leren leven.
Ik doe mijn best, maar gisteren heb ik je gehaat,
vandaag leer ik je te aanvaarden en wie weer,
misschien zal ik je morgen dankbaar kunnen zijn.
Want het is spiegelklaar dat ik door jou iets te leren heb,
dat er meer aan de hand is dan pijnlijk symptomen,
waarin jij je aanwezigheid kenbaar maakt.
Het is duidelijk dat je niet gewoon aan mij kleeft;
dan zou ik wel een manier vinden om je kwijt te raken.
Maar je laat je niet zomaar om de tuin leiden.
Hoe meer ik probeer jou te verdoen met mijn niet zaligmakende
middelen, hoe pijnlijker jij wordt en om mijn volle
aandacht vraagt, tot mijn geest uiteindelijk begrijpr wat er gaande is.
Jij komt van heel diep, pijn, van ergens diep van binnen in mij,
vanuit een diepte die mijn verstand niet begrijpt;
waar ik enkel met mijn gevoel kan aanraken,
omdat je zo wezelijk bent, ongrijpbaar voor aardse wetten,
maar onstuitbaar kwellend uit een onzichtbare bron,
die om zuivering vraagt
en dat via duidelijke signalen kenbaar maakt.
Ben jij misschien mijn gekwetste ziel, pijn,
die dwars doorheen de tijden in mij roept
en met felle aandrang om bewuste heling vraagt?
Door: kirsten | 29-08-2008 10:25

Onderwerpen

Onwetendheid Pijn Ongelukkig

Commentaar van auteur

Elke dag begrijp ik meer waarom k deze schreef...

Statistieken

• 1 stem(men)
• 3 unieke ingelogde bezoekers
• 1 reacties